…Bunca acıyla dolu dünyada “Bu kadar acı beni bozar” dediğimde Belkıs uyarmasa. “Bu kadar acı bazen de inşa eder” demese. Düştüğüm hava boşluğundan bu kez kurtulamayacaktım. Şimdi “sevmenin bir iddia olduğunu, isbatı gerektiğini” her zamankinden çok fark etmişken. Demiş ya Edip Cansever: Ne gelir elimizden insan olmaktan başka.
N.B
Yüreğimdeki o kum saatini, o göz açıp kapayıncaya kadar geçen “sen” den, sanki asırlarca tükenmek bilmeyen “sensizliğe” tersyüz ederek gittin. Sonsuzluğa uzanan ve yalnız tek noktada kesişen iki tren yoluyuz seninle… Şimdi kusursuz bir aşk romanının kaybetmeye mahkum kahramanı gibiyim. Sonu başından belli bir kaybediş..
Sevgim seni tüketmek için değil, çoğaltmak içindi.
Cezmi Ersöz
O bendeki canı henüz yoramadı ah…
Anonymous asked“Ben sürekli özlemler içerisindeyim…”
Çoktandır kurşun kalem siliği notlarım arasında kaybettim ben yerini. Sayfaları yırtıldıkça fırtınaları hatırlatan bir sürekliliğin son demlerinde yaşıyorum , bir yıldırım ile aydınlanan gecelerimde , ben çocuksu korkuların altında o gökgürültü seslerinde sana sarılmayı hayal ettim yağmurları bahane sayarak. Meşgul çalan telefonların ucunda hep sen varmışsın da şarkı söyler gibi başlardım konuşmaya. Ses yok , boğuk ve büklüm büklüm bir boğaz , sırası gelmeden ölen cümleler. Sigaraya başladığımı en son kendim öğrendim ben ; yalın ayakla gezinmeye başladım soğuk teninde. Kültablası kokusu masal geldi ; bana kimbilir kaç kere anlattı izmaritlerin senle aranda olan o manasını. Yalnız uzandığım yataklarda kalan saç tellerim geçen günlerin gelmeyeceğine dair güzel ve bir o kadar da karamsar bir anektod. Ben üşürdüm günler boyu ; şiirler soba sıcaklığında yazıldı sana çoğu kez. Ben çok düştüm yerlere ; şarkılar güneş gibi doğardı içinde çoğu kez.
Bu beni ilmeğe götürdüğün kaçıncı kalem kırığı ,
kaçıncı hedefini onikiden vurmuş hatan?Canın nostaljik bir film izlemek isterse gel otur yüreğimde yalnızca sana açık olan yazlık sinemaların koltuklarına.
Ben kesin oralarda olurum.
(Source: limansizgemi)
Olsan, Hiç Olmadığın Kadar
Boyası aktı süslü kelimelerin
bozdum kurduğum uzun cümleleri
tek bir söz kaldı dilimin gölgesinde
gelsen şimdi, hiç gelmediğin kadar
yalanlar söylesen
masallarla uyuttum gerçekleri / uyanmasınlar
parmak uçlarımızda yürüyelim
hayallerin üzerinde
olsan şimdi, hiç olmadığın kadar
aşk; boyumu aşan her defasında
boyumdan büyük şiirler yazsam
dizsem üst üste umutlarımı
uzansam sana, aşka
gitsen şimdi, hiç gitmediğin kadar
eksilen yanlarımı diksem yokluğunla
bırak ellerini yakar yasak dilekler / ben tutarım
mühürlesen dilimi söylemesem;
gelmeden gitme bir daha…
Hakan Günday
Anonymous askedBuruk da olsa bir gülümseme..
“Hüznü kuşlara dağıttı unutmasınlar diye onu,
Acıyı gömdü toprağa
gayrı açar mezarlık çiçekleri…”
Hayat acımasızca çarpıyor suratıma. Gitmelerin her türlüsünü yaşıyorum şu ara. Ancak uzaklara gitmek, bu dünyadan gitmek kadar zor değil (Sen hep zoru severdin.) Aslında bakarsan gitmelerin çeşidi yoktur. Gitmek gitmektir işte, yorgunluktur, kederdir. Daha dün bu dünyayı bıraktığını öğrenince, yorgun argın tutmaya çalıştığım ipler de kayıp gitti elimden.
Annem hep dört elle sarıl derdi hayata.
O iki eli kaybetmeseydim annemin sözünden çıkmayacaktım.
Şimdi boğazımda bir düğüm bunları yazarken “Uslu kız ol” bakışın geldi gözlerimin önüne. O sakin gülüşünle uzaktan uzaktan yola getirmen beni. En çok neyi severdim biliyor musun? Karşımda sakince durup meydan okumanı. Bana meydan okurdun sen. Hayata meydan okurdun! (Sen çılgınlığını fırçalara vuran adam, nasılda kayıtsız gülüyorsun hayata -belli haberi yok fotoğraflarının-)
Artık penceremden ay ne zaman yüzüme yansısa beni duyabildiğini düşünüyorum. Buna gerçekten inanabiliyorum. Ay ne zaman düşse yüzüme orada hep mutlu ol diyorum.
Ay değil, ardındaki güneşsin biliyorum.
Sen demek güneş demekti hep. Gittiğinde tarih yoktu. Gittiğinde saatler sustu ve bir güneş daha soldu.
Ve ben hep sordum;
“Toprak sevdiklerimizi içine aldığı için mi böyle güzel kokar?”
“İyiler hep erken mi gider?”
“Tanrım, onları neden hep erkenden alıyorsun yanına, kötüler ağlasın diye mi?”
(Tanrım söyleyeceklerime hazırlıklı ol!)
Sustum. Kelimeler buradaki kadar sukûnet barındırmıyor kafamda. Vazgeçtim Tanrı yoktu.
Ben daha genceciktim ve Tanrı yoktu. Beni korkunç bir şekilde kendi halime bırakıp gitmişti. Ne acı… Bu küçük yaşımda senin gidişin bana bir Tanrı’ya mal oldu.
Gittiğin tarihi hala anımsayamıyorum.
Aslında gidişin tarihi olmazdı.
Giden aylardan, yıllardan
Koca bir ömürden
Canından giderdi
O kadar…
ve bizler ‘atını kaybetmiş oyuncularız.’
Eski şarkılar plakta. Hazır.
Gözyaşlarım duruyor yerli yerinde, o da tamam.
Dolunay ışığında oturup izlediğim sokaktan
bugün olduğu gibi tesadüfen karşıma çıksan….
Ah, sana sarılıp veda edebilmemin verdiği buruk mutluluğa..
Anonymous askedSevdim bunu. Özgürlüğünün tadını çıkar anonim, incitmeden.
Zeynep
